9 t/m 26 februari 2008
Out of Control

Kim Bosch, olieverfschilderijen, schetsen en voorstudies

Tot voor kort werkte Kim Bosch (1974) vooral met acryl. Ze stapte over op olieverf toen ze erachter kwam dat dit nog steeds de beste eigenschappen voor schilderijen heeft. Olieverf leende zich ook beter voor haar nieuwe stijl van werken.

In haar schilderijen zien we vervormde gezichten die ongewenste emoties uitdrukken als boosheid, verveling of verdriet. De titels van de schilderijen zijn veelzeggend: Grrr, Haaa, Whao, Hhmm, Pfff en Hihi. Kim Bosch schildert de gezichten alleen in karmijn: de kleur rood die zij het geschiktst vindt om heftige passie weer te geven. Deze benadrukt ze nog eens door een barok pathos en door overdrijving. Het licht komt overdreven van links in beeld als in een overbelichte foto met hoog contrast. Alleen de aangezichten zijn geschilderd: je ziet geen haar, hals of lichaam.

"Als furiën tonen ze mijn innerlijke kwaadheid in krachtige streken, toetsen en vlekken. Dreigend kijken ze de wereld in. Ze zijn kwaad, achterdochtig, agressief, pesterig, moe of zijn het gewoon zat. Geïrriteerd door de mensenmassa's, de stedelijke verkeersdrukte, de slavenarbeid van bijbaantjes in muffe kantoorruimtes, de wind die altijd van voren komt, flatgebouwen die piepende geluiden veroorzaken, mensen die altijd anderen beschuldigen en kindertjes in Afrika die nog steeds niets te eten hebben. Het is toch om te gillen en keihard Aaah te roepen", aldus Kim Bosch.

Op de tentoonstelling zijn ook schetsen, voorstudies en het onderzoek te zien waaraan de exposante de laatste anderhalf jaar gewerkt heeft. Ze wilde iets anders dan wat ze voorheen maakte en heeft onderzocht welk werk ze wel en niet gemaakt zou willen hebben. En ze heeft zich laten inspireren door het werk van schilders die zij bewondert, zoals Jenny Saville, Marcus Harvey en Yan Pei Ming. Ze wilde dat haar werk technisch en inhoudelijk goed zou zijn, vrijheid en kracht zou uitstralen en een beetje humor zou bevatten.

Tenslotte zijn op deze tentoonstelling zwart/witte voorstudies op klein formaat voor toekomstig werk te zien. Compleet overdreven vervormingen, soms met teksten erin verweven. Het is heel goed te zien dat Kim Bosch er zelf model voor heeft gestaan. De menselijke figuur in haar werk moest iemand zijn, maar het moest geen portret worden. En al helemaal niet het zoveelste zelfportret. "Als schilder ben je nu eenmaal zelf het altijd aanwezige model dat precies kan doen wat je wil", aldus Kim Bosch.